Klettur í Eystrasaltinu

Í almenningsrými sjötta ríkisbankans við Bar Harbor í Maine hafa Alan Drummond, undirforingi, H.M.S. „Skelfing," stóð til hliðar til að veita konu forgang. Leiðtoginn hafði heimsótt bankann í þeim tilgangi að breyta nokkrum skörpum hvítum seðlabanka Englands í mynt þess lands sem hann heimsótti þá. Frúin virtist hvorki taka eftir kurteisi hans né nærveru hans, og þetta var það merkilegra þar sem Drummond var ungur maður nægilega áberandi, jafnvel í fjöldanum, og hann og hún voru, á því augnabliki, einu viðskiptavinirnir í bankanum. Hann var hár, vel prjónaður og traustur, ljóshærður sem skandinavískur, með dökkblá augu sem hann sagði stundum í gamni vera litir háskólans. Hann hafði hægt og rólega nálgast gjaldkeragluggann með auðveldri hreyfingu manns sem aldrei var að flýta sér, þegar stúlkan birtist við dyrnar, og kom hratt að bankaborðinu með koparvírskjánum umhverfis bogna ljósopið sem stóð gjaldkeranum að baki. Þrátt fyrir að vera mjög skýrt klæddur hafði kjóll hennar engu að síður sjarma af einfaldleika sem lagði næstum til flókna París og hún klæddist því með því aðgreiningarlofti sem leyndarmálið á að vera einkarétt franskra og bandarískra kvenna. Ungi maðurinn sá ekkert af þessu og þrátt fyrir að hann þakka fegurð stúlkunnar var það sem sló hann á því augnabliki tjáning kvíða á andliti hennar, sem virðist tímabundin fölleiki var undirstrikaður af gnægð af dökku hári. Honum sýndist hún hafa ákveðið að setja sér verkefni sem hún var tregust til að framkvæma. Frá því hún kom inn um dyrnar voru stóru, dökku augun hennar beinlínis aðlaðandi að gjaldkeranum og þau sáu ekkert annað. Drummond, andlega hægur eins og hann var venjulega, komst að þeirri fljótu niðurstöðu að þetta væri æðsta augnablik í lífi hennar, sem ef til vill væru mikil mál háð. Hann sá vinstri hönd hennar grípa í horninu á syllunni fyrir framan gjaldkerann með taugaspennu, eins og stuðningurinn sem þannig náðist væri henni nauðsynlegur. Hægri hönd hennar skalf örlítið þegar hún bar aflangan pappírsseðil í gegnum ljósopið til rólegrar og áhugalausrar embættismanns.