Að kvöldi sunnudags, árið 1578, var gefin glæsileg fête á hinu stórkostlega hóteli, rétt byggt á móti Louvre, hinum megin við vatnið, af fjölskyldu Montmorency, sem bandalagði konungdóm Frakklands, héldu sér jafnt prinsum. Þessi fête var til að fagna brúðkaupi François d'Epinay de St. Luc, miklum vini og uppáhaldi konungs, Henri III., Með Jeanne de Crossé-Brissac, dóttur marskálksins með því nafni. Veislan hafði farið fram við Louvre og konungurinn, sem hafði verið með mikla erfiðleika framkallað til að samþykkja hjónabandið, hafði komið fram við það með alvarlegum og grafalvarlegum svip. Búningur hans var í samræmi við andlit hans; hann klæddist þeim lit af djúpum kastaníu, þar sem Clouet lýsti honum í brúðkaupi Joyeuse; og svona konungsveldi, hátíðlegt og tignarlegt, hafði kælt alla áhorfendur, en umfram allt unga brúðurina, sem hann kastaði mörgum reiðum augnaráðum á. Ástæðan fyrir þessu öllu var öllum kunn, en var eitt af þessum leyndardómi sem enginn vill tala um. Varla var endurútgáfunni lokið þegar konungur hafði risið skyndilega og neyddi þar með alla til að gera það sama. Þá nálgaðist St Luc hann og sagði: „Herra, mun tign þín gera mér þann heiður að þiggja fête, sem ég vil gefa þér þetta kvöld á Hôtel Montmorency?" Þetta var sagt í tilbeiðandi tón, en Henri, með rödd sem svikur bæði kvíða og reiði, hafði svarað: „Já, herra, við förum, þó að þú eigir sannarlega ekki skilið þessa sönnun um vináttu af okkar hálfu." Þá hafði frú de St. Luc þakkað konungi í auðmýkt, en hann sneri baki án þess að svara. „Er konungur reiður við þig?" spurði unga konan eiginmanns síns. „Ég mun útskýra það fyrir þér eftir, mon amie, þegar þessi reiði mun hafa horfið." „Og mun það líða undir lok?" „Það verður." Mademoiselle de Brissac var ekki enn nægilega Madame de St. Luc til að krefjast frekar; þess vegna bældi hún forvitni sína og lofaði sér að fullnægja því á hagstæðari tíma.
