Główną funkcją literatury postkolonialnej stała się rekonfiguracja dawnych opowieści i historii oraz tworzenie nowych historii na całym świecie. Uprzywilejowana pozycja, jaką cieszyło się to potężne centrum w wiekach poprzedzających XX wiek, została w ten sposób obalona przez marginesy postkolonialnego świata. Uciskani i zniewoleni ludzie domagają się więc teraz, aby ich prawa jako ludzi były traktowane na równi z tymi, którzy pochodzą z bardziej uprzywilejowanych środowisk. Proletariackie ja, które było świadkiem wszelkiego rodzaju ucisku i niesprawiedliwości, opowiada teraz światu te historie i prosi o ich wysłuchanie. Niniejsza książka podejmuje dyskusję nad czterema różnymi tekstami czterech różnych autorów dwudziestowiecznej indyjskiej literatury angielskiej, którzy odkrywają różne aspekty problemu marginalizacji w postkolonialnym narodzie indyjskim. Konkluzja podkreśla postkolonialny charakter omawianych tekstów, aby dać definitywne zrozumienie marginalizacji w dwudziestowiecznej indyjskiej literaturze angielskiej. W ten sposób niniejsze opracowanie stara się wysunąć na pierwszy plan traktowanie marginału w dwudziestowiecznej indyjskiej literaturze pięknej w całym jego zakresie i zasięgu.
